نسل جدید لاماسیا؛ کدام استعدادها شانس رسیدن به تیم اول را دارند؟

برای هوادار بارسلونا، تماشای بازیکنان جوان لاماسیا همیشه حس متفاوتی دارد. شاید یک نوجوان هنوز حتی یک بازی رسمی برای تیم اصلی انجام نداده باشد، اما وقتی می‌بینید با همان پیراهنی تمرین می‌کند که روزی مسی، ژاوی، اینیستا و بعدها لامین یامال و پائو کوبارسی پوشیده‌اند، ناخودآگاه دوست دارید بدانید آینده او چه خواهد شد. همین کنجکاوی است که هر فصل نام چند استعداد جدید را سر زبان‌ها می‌اندازد.

فصل ۲۰۲۶/۲۷ از این نظر یکی از دوره‌های جالب برای فوتبال پایه بارسلونا محسوب می‌شود. تیم هانسی فلیک در شروع آماده‌سازی فصل جدید تعداد زیادی از بازیکنان بارسا اتلتیک و رده‌های جوانان را در تمرینات تیم اصلی در اختیار داشت. نام‌هایی مانند Xavi Espart، Brian Fariñas، Hamza Abdelkarim، Orian Goren، Ebrima Tunkara، Jordi Pesquer، Iker Rodríguez، Áron Yaakobishvili، Toni Fernández و چند بازیکن دیگر در این جمع دیده می‌شدند. حضور این تعداد بازیکن جوان نشان می‌دهد مسیر رسیدن از لاماسیا به تیم اول هنوز یکی از بخش‌های جدی پروژه ورزشی بارسلوناست.

اما یک نکته را از همین ابتدا باید روشن کرد؛ هر بازیکنی که در تمرین تیم اصلی حاضر می‌شود، الزاماً قرار نیست چند سال دیگر ستاره بارسلونا باشد. فاصله بین «استعداد خوب» و «بازیکن ثابت تیم اول» بسیار زیاد است. بعضی‌ها در این مسیر رشد می‌کنند، بعضی برای رسیدن به فرصت بیشتر راهی باشگاه دیگری می‌شوند و بعضی هم هیچ‌وقت به سطح مورد انتظار نمی‌رسند.

با این حال، در میان نسل جدید لاماسیا چند بازیکن هستند که شرایط متفاوتی دارند. بعضی همین حالا در تیم اصلی قرار گرفته‌اند، بعضی در آستانه این اتفاق هستند و تعدادی دیگر هم ارزش آن را دارند که در طول فصل با دقت بیشتری دنبال شوند.

لاماسیا دوباره در مرکز توجه قرار گرفته است

یکی از دلایل توجه زیاد به استعدادهای جدید بارسلونا این است که در سال‌های اخیر چند بازیکن جوان واقعاً توانسته‌اند در ترکیب تیم اصلی جا بیفتند. حضور لامین یامال و پائو کوبارسی دیگر یک اتفاق عجیب نیست و حتی مارک برنال نیز مسیر ورود به تیم بزرگسالان را طی کرده است.

این موضوع برای بازیکنان رده‌های پایین‌تر اهمیت زیادی دارد. وقتی یک نوجوان می‌بیند بازیکنی چند سال بزرگ‌تر از او توانسته از آکادمی به تیم اصلی برسد، رویای بازی برای بارسلونا برایش واقعی‌تر می‌شود.

از طرف دیگر، خود باشگاه نیز به نظر می‌رسد می‌خواهد این زنجیره را حفظ کند. در شروع فصل جدید، تعداد زیادی از بازیکنان جوان برای تمرین با تیم اصلی دعوت شدند و برخی از آنها در مسابقات تدارکاتی نیز فرصت بازی پیدا کردند. فلیک در این مدت عملاً چند نسل از بازیکنان جوان را از نزدیک ارزیابی کرد.

این رویکرد یک مزیت بزرگ برای بارسا دارد. بازیکن از همان ابتدا با سرعت، فشار و کیفیت فوتبال حرفه‌ای آشنا می‌شود. اما از طرف دیگر، توقعات هم بالا می‌رود و همین مسئله می‌تواند برای یک بازیکن نوجوان چالش‌برانگیز باشد.

Xavi Espart؛ نزدیک‌ترین استعداد به تثبیت در تیم اول

اگر بخواهیم از میان نسل جدید لاماسیا یک نام را در جایگاه ویژه قرار دهیم، Xavi Espart یکی از جدی‌ترین گزینه‌هاست. نکته مهم درباره او این است که دیگر نمی‌توان او را صرفاً یک استعداد آینده‌دار دانست؛ اسپارت عملاً وارد تیم اصلی شده است.

او از سال ۲۰۱۵ در بارسلونا حضور داشته و تقریباً تمام مراحل رشدش را در ساختار باشگاه پشت سر گذاشته است. اسپارت بازیکنی چندپسته است و در مسیر رشد خود هم در خط میانی و هم در نقش‌های دفاعی مورد استفاده قرار گرفته است. چنین انعطافی برای یک بازیکن جوان، خصوصاً در تیمی که رقابت در هر پست بالاست، امتیاز مهمی محسوب می‌شود.

اسپارت در فصل گذشته نیز تجربه حضور در تیم اصلی را پیدا کرد و بعد از طی کردن یک پیش‌فصل موفق، برای فصل ۲۰۲۶/۲۷ به صورت رسمی در فهرست تیم بزرگسالان قرار گرفت. شماره ۱۲ نیز به او اختصاص داده شده است.

چیزی که درباره اسپارت برای من جالب است، بیشتر از یک حرکت تکنیکی یا چند نمایش خوب، همین روند رشد اوست. او خیلی زود به تیم اصلی نرسیده، بلکه سال‌ها در سیستم باشگاه بوده و قدم‌به‌قدم بالا آمده است.

بزرگ‌ترین چالش او حالا دیگر رسیدن به تیم اول نیست؛ بلکه ماندن در آن است. وقتی باشگاه رسماً بازیکن جوانی را وارد فهرست اصلی می‌کند، توقعات هم بیشتر می‌شود. او باید ثابت کند در مقابل تیم‌های بزرگ، فشار مسابقات و شرایط سخت فصل هم می‌تواند همان آرامش و کیفیت را حفظ کند.

Brian Fariñas؛ استعداد دیگری که درها را باز کرده است

Brian Fariñas یکی از بهترین نمونه‌های یک بازیکن جوان است که مسیرش را بدون عجله طی کرده است. او در سال ۲۰۱۸ از ویارئال به بارسلونا پیوست و از همان دوران پایه در ساختار باشگاه رشد کرد.

فاریناس در تمام مراحل فوتبال هفت‌نفره و سپس یازده‌نفره بارسلونا پیش رفت و در نهایت به بارسا اتلتیک رسید. در فصل ۲۰۲۵/۲۶ عملکردش در تیم دوم قابل توجه بود؛ ۳۵ بازی، پنج گل و شش پاس گل ثبت کرد و همین روند باعث شد نامش بیش از گذشته در اطراف تیم اصلی شنیده شود.

در شروع فصل ۲۰۲۶/۲۷، بارسلونا تصمیم گرفت او را رسماً به تیم اصلی اضافه کند و شماره ۴ را نیز به او بدهد. این تصمیم نشان می‌دهد باشگاه صرفاً برای پر کردن فهرست روی او حساب نکرده، بلکه روند پیشرفت چندساله‌اش را در نظر گرفته است.

فاریñas از نظر تاکتیکی بازیکن جالبی است، چون می‌تواند در نقش‌های مختلف خط میانی بازی کند. چنین ویژگی‌ای به یک مربی اجازه می‌دهد در طول فصل روی او در شرایط متفاوت حساب کند.

اما اینجا دقیقاً نقطه سخت کار شروع می‌شود. در خط میانی بارسلونا بازیکنان سطح بالایی حضور دارند و یک استعداد جوان برای به دست آوردن دقایق بیشتر باید ویژگی مشخصی ارائه دهد. صرفاً «خوب بودن» کافی نیست؛ او باید نشان دهد چه چیزی دارد که مربی را متقاعد کند دقایق مهم‌تری به او بدهد.

Hamza Abdelkarim؛ مهاجمی که خیلی سریع بالا آمد

در میان استعدادهای جدید لاماسیا، Hamza Abdelkarim یکی از جذاب‌ترین داستان‌ها را دارد. مسیر او با بسیاری از محصولات کلاسیک آکادمی فرق می‌کند، چون پیش از آمدن به بارسلونا در فوتبال مصر و الاهلی حضور داشت.

عبدالکریم در مدت کوتاهی توانست توجه مربیان بارسلونا را جلب کند. در نیم‌فصل دوم فصل گذشته، او در ۹ بازی لیگ شش گل زد و همین عملکرد باعث شد انتقالش به بارسلونا ادامه پیدا کند و باشگاه روی توسعه او سرمایه‌گذاری بیشتری انجام دهد.

در پیش‌فصل ۲۰۲۶ نیز وضعیت برای او بهتر شد. مهاجم جوان توانست در کنار تیم اصلی بازی کند و خیلی زود خودش را به عنوان یکی از بازیکنان هجومی قابل توجه این مجموعه مطرح کرد.

در فهرست فصل جدید، شماره ۲۹ به عبدالکریم اختصاص داده شده؛ عددی که البته نشان می‌دهد او هنوز در مرحله توسعه و نزدیک به تیم اصلی قرار دارد، نه اینکه یکی از گزینه‌های قطعی ترکیب ثابت باشد.

نقطه قوت اصلی او غریزه گلزنی و تحرکش در خط حمله است. عبدالکریم فقط منتظر توپ در محوطه جریمه نمی‌ماند و تلاش می‌کند در جریان بازی حضور داشته باشد.

اما فوتبال در بارسلونا فقط با گل زدن پیش نمی‌رود. او باید در پرس، بازی ترکیبی، تصمیم‌گیری سریع و حفظ کیفیت در بازی‌های سخت نیز پیشرفت کند. فصل جدید می‌تواند برای او همان جایی باشد که از یک استعداد جذاب به یک گزینه واقعی برای فلیک تبدیل شود.

Jesse Bisiwu؛ وینگری با ابزارهایی متفاوت

Jesse Bisiwu را هم باید در گروه بازیکنانی قرار داد که سبک بازی متفاوتی دارند. او از کلوب بروژ به بارسلونا پیوست و برخلاف بسیاری از استعدادهای لاماسیا، مسیر ابتدایی رشد خود را خارج از آکادمی بارسلونا طی کرده است.

بیزی‌وو بیشتر به عنوان بازیکنی با سرعت، توانایی حمل توپ و قدرت بازی یک‌به‌یک شناخته می‌شود. این ویژگی در فوتبال بارسلونا ارزش زیادی دارد، مخصوصاً در مسابقاتی که تیم مقابل با تعداد زیاد بازیکن پشت توپ بازی می‌کند.

او در تابستان ۲۰۲۶ وارد فضای تیم اصلی شد و برای نخستین بار تمرین با بازیکنان بزرگسال را تجربه کرد. بارسلونا برای فصل جدید نیز شماره ۲۷ را به او اختصاص داده است.

مزیت Bisiwu این است که می‌تواند عنصر غیرقابل‌پیش‌بینی بودن را به خط حمله اضافه کند. یک حرکت انفجاری یا یک دریبل موفق از کناره می‌تواند تمام نظم دفاعی حریف را تغییر دهد.

اما این ویژگی یک روی دیگر هم دارد. بازیکنانی که زیاد ریسک می‌کنند، طبیعتاً توپ بیشتری نیز از دست می‌دهند. بیزی‌وو برای اینکه در سطح اول ماندگار شود باید بین خلاقیت و تصمیم درست تعادل برقرار کند.

Eder Aller؛ پروژه‌ای بلندمدت درون دروازه

صحبت از بهترین استعدادهای لاماسیا بارسلونا بدون اشاره به دروازه‌بان‌ها ناقص است. Eder Aller یکی از بازیکنانی است که برای آینده این پست زیر نظر باشگاه قرار دارد.

آلر مسیر رشد خود را از فوتبال پایه طی کرده و بعد به بارسا اتلتیک نزدیک شده است. او نیز در جمع بازیکنان جوانی قرار داشته که برای تمرین در محیط تیم اول مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند.

برای دروازه‌بان‌ها روند رشد معمولاً کمی طولانی‌تر است. آنها باید علاوه بر واکنش، در بازی با پا، خروج از دروازه، ارسال پاس تحت فشار و تصمیم‌گیری بسیار دقیق باشند.

این مسئله در بارسلونا حتی مهم‌تر است، چون دروازه‌بان بخشی از فرایند ساخت بازی است. او باید بتواند در مقابل فشار مهاجمان حریف آرام بماند و از عقب زمین حمله را شروع کند.

برای Aller شاید فصل جدید بیشتر از آنکه فصل رسیدن به ترکیب اصلی باشد، فصل ساختن تجربه باشد. اما اگر روند رشد او ادامه داشته باشد، می‌تواند در چند سال آینده تبدیل به گزینه‌ای جدی‌تر شود.

Iker Rodríguez؛ رقابت برای آینده دروازه

Iker Rodríguez نیز از جمله بازیکنانی است که در تابستان فرصت حضور در تمرینات تیم اصلی را پیدا کرد. این فرصت برای یک دروازه‌بان جوان اهمیت زیادی دارد، چون تمرین کنار مهاجمان و هافبک‌های سطح اول تصویر بسیار دقیق‌تری از نیازهای فوتبال حرفه‌ای به او می‌دهد.

در گزارش‌های رسمی شروع فصل نیز نام Rodríguez در کنار گروه بازیکنان جوان حاضر در برنامه تیم اصلی دیده شد.

او حالا باید بخش بزرگی از فصل را صرف کسب تجربه بیشتر در فوتبال بزرگسالان کند. تعداد بازی، واکنش به اشتباهات و میزان ثبات از عواملی هستند که در مورد آینده او اهمیت بیشتری دارند.

رقابت او با دیگر دروازه‌بانان جوان باشگاه برای بارسلونا نیز بد نیست. هرچه گزینه‌های باکیفیت‌تری در این پست وجود داشته باشند، باشگاه در سال‌های آینده انتخاب بیشتری خواهد داشت.

Orian Goren؛ هافبکی که هنوز داستانش تمام نشده

Orian Goren از آن بازیکنانی است که ممکن است هنوز برای هوادار معمولی چندان شناخته‌شده نباشد، اما حضور او در کنار تیم اصلی نشان می‌دهد کادر فنی او را در مسیر توسعه زیر نظر دارد.

گورن در گروه استعدادهایی قرار داشت که از همان روزهای ابتدایی پیش‌فصل کنار تیم بزرگسالان تمرین کردند.

برای یک هافبک جوان، این تجربه اهمیت ویژه‌ای دارد. خط میانی بارسلونا به بازیکنی نیاز دارد که قبل از دریافت توپ موقعیت را ببیند، تحت فشار آرام بماند و در کوتاه‌ترین زمان تصمیم بگیرد.

این ویژگی‌ها معمولاً با تمرین و بازی زیاد شکل می‌گیرند. بنابراین درباره Goren مهم‌ترین نکته، روند رشد او خواهد بود نه اینکه همین فصل چند دقیقه برای تیم اول بازی کند.

اگر بتواند در بارسا اتلتیک ثبات پیدا کند و کیفیت خود را در فوتبال بزرگسالان بالا ببرد، دوباره شانس حضور در کنار تیم اول را خواهد داشت.

Ebrima Tunkara؛ بازیکنی برای آینده نزدیک

Ebrima Tunkara هم در جمع بازیکنان جوان حاضر در تمرینات ابتدای فصل قرار داشت. نام او در کنار مجموعه‌ای از بازیکنان بارسا اتلتیک و تیم‌های جوانان دیده شد و این موضوع نشان می‌دهد که باشگاه مسیر توسعه او را جدی دنبال می‌کند.

در این مرحله بهتر است درباره تونکارا با احتیاط صحبت کنیم. او هنوز در نقطه‌ای قرار دارد که چند ماه بازی بیشتر یا یک دوره آماده‌سازی خوب می‌تواند شرایطش را کاملاً تغییر دهد.

یکی از جذابیت‌های فوتبال پایه هم همین است. بازیکنی که امروز کمتر شناخته شده، ممکن است در یک سال رشد قابل توجهی داشته باشد و ناگهان تبدیل به یکی از گزینه‌های مهم شود.

برای همین، مهم‌ترین چیز درباره Tunkara استمرار است؛ بازی بیشتر، پیشرفت بدنی و نشان دادن توانایی‌هایش در فوتبال بزرگسالان.

Jordi Pesquer؛ استعدادهایی که بدون هیاهو جلو می‌روند

Jordi Pesquer شاید در رده بازیکنانی نباشد که هر هفته درباره‌شان صحبت شود، اما در برنامه پیش‌فصل تیم اصلی حضور داشت و این موضوع به خودی خود ارزش توجه دارد. نام او حتی در معرفی جوانان نزدیک به تیم اصلی نیز مطرح شد.

یکی از اشتباهات هواداران این است که فکر می‌کنند هر استعداد بزرگی باید با دریبل‌های خاص یا گل‌های فراوان شناخته شود. در فوتبال حرفه‌ای بازیکنان منظم و تاکتیک‌پذیر نیز ارزش زیادی دارند.

Pesquer اگر بتواند همین نظم را حفظ کند و همزمان ویژگی‌های فنی خودش را توسعه دهد، می‌تواند مسیر جالبی داشته باشد.

شاید او این فصل هنوز ستاره اصلی بارسلونا نباشد، اما همین بازی‌ها و تمرینات می‌توانند پایه اتفاقات مهم‌تر در آینده باشند.

Áron Yaakobishvili؛ یکی دیگر از پروژه‌های دروازه‌بانی

Áron Yaakobishvili نیز در گروه بازیکنان جوانی قرار داشت که برای تمرینات پیش‌فصل در کنار تیم اصلی قرار گرفتند. این موضوع نشان می‌دهد بارسلونا برای آینده دروازه‌اش چند مسیر مختلف را همزمان دنبال می‌کند.

این موضوع از نظر مدیریتی نکته مثبتی است. باشگاه مجبور نیست از همین حالا روی یک دروازه‌بان جوان شرط ببندد؛ چند پروژه را توسعه می‌دهد و در طول زمان مشخص می‌کند کدام بازیکن بیشترین پتانسیل را دارد.

Yaakobishvili هم مانند Aller و Rodríguez برای رسیدن به سطح اول به تجربه و ثبات نیاز دارد. ممکن است مسیر او آرام‌تر باشد، اما هنوز زمان زیادی برای تغییر شرایط وجود دارد.

Toni Fernández و Guille Fernández؛ نسل بعدی پشت سر نسل فعلی

در کنار بازیکنانی که اکنون بیشتر دیده می‌شوند، نام Toni Fernández و Guille Fernández نیز اهمیت دارد. هر دو در شروع فصل در جمع بازیکنان جوانی بودند که در تمرینات تیم اصلی حاضر شدند.

این دو بازیکن هنوز در مرحله‌ای هستند که پیشرفت بدنی و تاکتیکی می‌تواند مسیرشان را کاملاً تغییر دهد.

گاهی در مورد استعدادهای زیر ۱۹ سال، پیش‌بینی آینده بسیار سخت است. بازیکن ممکن است امروز در تیم جوانان فوق‌العاده باشد، اما برای تطبیق با فوتبال بزرگسالان به زمان بیشتری نیاز داشته باشد.

به همین دلیل، باید به جای قضاوت زودهنگام، روی روند پیشرفت آنها تمرکز کرد.

Shane Kluivert؛ نامی که توجه بیشتری به خود جلب می‌کند

Shane Kluivert نیز در میان بازیکنان جوان حاضر در برنامه تمرینی تیم اول بود. طبیعتاً نام خانوادگی او باعث می‌شود توجه بیشتری به سمتش جلب شود، اما این موضوع نباید معیار اصلی قضاوت درباره آینده او باشد.

هر بازیکن جوان باید مسیر خودش را طی کند. Kluivert هم باید با عملکردش ثابت کند که چه چیزی می‌تواند به بارسلونا اضافه کند.

تمرین کنار تیم اصلی برای او یک فرصت مهم است، اما اصل ماجرا تعداد بازی‌های باکیفیت و روند پیشرفت در ماه‌های آینده خواهد بود.

Ibrahim Diarra؛ هنوز جای پیشرفت زیادی دارد

Ibrahim Diarra نیز در گروه جوانانی قرار داشت که در شروع فصل فرصت تمرین با تیم اصلی را پیدا کردند. حضور او در این فهرست نشان می‌دهد بارسلونا تعداد قابل توجهی از پروژه‌های جوان را به صورت همزمان دنبال می‌کند.

این تنوع برای باشگاه یک مزیت مهم است. بارسا مجبور نیست فقط یک بازیکن را به عنوان «آینده» معرفی کند. در عوض، بازیکنان مختلف را در چند پست و چند رده سنی توسعه می‌دهد تا در نهایت بهترین گزینه‌ها خودشان را نشان دهند.

برای Diarra نیز مهم‌ترین مسئله همین خواهد بود که بتواند در سطح فوتبال بزرگسالان به ثبات برسد.

بهترین استعدادهای لاماسیا بارسلونا چه ویژگی مشترکی دارند؟

اگر چند نام اصلی این نسل را کنار هم قرار دهیم، متوجه می‌شویم تنها یک ویژگی مشترک ندارند.

Espart چندپسته است، Fariñas در خط میانی انعطاف دارد، Abdelkarim غریزه گلزنی و تحرک بالایی دارد و Bisiwu بیشتر به دلیل سرعت و بازی یک‌به‌یک جلب توجه می‌کند. دروازه‌بانانی مانند Aller، Rodríguez و Yaakobishvili نیز مسیر جداگانه‌ای برای رشد دارند.

در واقع نقطه قوت نسل جدید بیشتر در تنوع آن است.

این موضوع برای بارسلونا اتفاق مثبتی است. اگر از میان این گروه تنها دو یا سه بازیکن هم به مهره‌های ثابت تیم اول تبدیل شوند، باشگاه یک بخش مهم از آینده خود را از داخل سیستم خودش تأمین کرده است.

چه چیزی ممکن است جلوی پیشرفت آنها را بگیرد؟

استعداد داشتن به تنهایی کافی نیست.

بزرگ‌ترین خطر برای بازیکنان جوان بارسلونا، فشار بیش از حد است. هواداران بعد از دیدن دو نمایش خوب خیلی زود درباره آینده یک بازیکن صحبت می‌کنند و گاهی او را با ستاره‌های تاریخی باشگاه مقایسه می‌کنند.

این اتفاق درباره لاماسیا شدیدتر هم هست، چون سابقه این آکادمی باعث شده انتظارها بسیار بالا باشد.

رقابت در تیم اصلی هم مشکل دیگری است. یک بازیکن جوان ممکن است در بارسا اتلتیک بهترین بازیکن زمین باشد، اما هنگام رسیدن به تیم اول ناگهان کنار بازیکنانی قرار می‌گیرد که سال‌ها در لیگ قهرمانان و تیم ملی بازی کرده‌اند.

به همین دلیل، ثبات ذهنی و توانایی یادگیری شاید حتی از استعداد خام مهم‌تر باشد.

نقش فلیک در این مسیر چقدر اهمیت دارد؟

هانسی فلیک در سومین فصل خود در بارسلونا وارد مرحله‌ای شده که نسل بعدی جوانان همزمان با بازیکنان باتجربه در اختیار او قرار دارند.

رفتار او در پیش‌فصل نشان داد که می‌خواهد گزینه‌های جوان را از نزدیک ببیند. حضور گروه بزرگی از بازیکنان آکادمی در تمرینات اصلی دقیقاً به همین منظور است. فلیک می‌تواند بازیکنانی را که از نظر شدت تمرین، درک تاکتیکی و سرعت تصمیم‌گیری آماده‌اند، شناسایی کند.

اما انتخاب زمان مناسب برای استفاده از بازیکنان جوان اهمیت زیادی دارد. یک بازیکن ممکن است از نظر فنی آماده باشد اما هنوز از نظر بدنی برای یک فصل سنگین آمادگی کامل نداشته باشد.

اعتماد فلیک در این زمینه می‌تواند بسیار مهم باشد. بازیکن جوان اگر بداند با یک یا دو اشتباه از چرخه خارج نمی‌شود، احتمالاً اعتمادبه‌نفس بیشتری پیدا می‌کند.

کدام بازیکنان بیشترین شانس رسیدن به ترکیب اصلی را دارند؟

در شرایط فعلی، Xavi Espart و Brian Fariñas در بهترین موقعیت قرار دارند. آنها دیگر فقط امیدهای آکادمی نیستند و برای فصل ۲۰۲۶/۲۷ به طور رسمی وارد فهرست تیم اصلی شده‌اند؛ اسپارت شماره ۱۲ و فاریñas شماره ۴ را در اختیار دارند.

بعد از این دو، Hamza Abdelkarim احتمالاً یکی از جذاب‌ترین گزینه‌هاست. او به دلیل مسیر سریع رشد و توانایی گلزنی می‌تواند یکی از بازیکنانی باشد که در طول فصل بیشتر دیده می‌شود.

Jesse Bisiwu نیز شرایط جالبی دارد. بارسلونا او را برای آینده گرفته و شماره ۲۷ را به او داده است؛ یعنی باشگاه در حال حاضر او را نزدیک به تیم اول می‌بیند، اما هنوز فرصت رشد بیشتری برایش در نظر گرفته شده است.

در رده پایین‌تر، Aller، Rodríguez، Goren، Tunkara، Pesquer و Yaakobishvili قرار می‌گیرند. این بازیکنان شاید در کوتاه‌مدت فرصت زیادی نداشته باشند، اما اگر روند رشدشان خوب باشد، فاصله آنها با تیم اصلی می‌تواند خیلی سریع کم شود.

لاماسیا فقط تیم اصلی نیست

وقتی درباره نسل جدید لاماسیا صحبت می‌کنیم، نباید همه چیز را فقط بر اساس اینکه چه کسی برای تیم اصلی بازی کرده بسنجیم.

آکادمی بارسلونا یک زنجیره چندمرحله‌ای است. بازیکن ممکن است یک فصل در تیم جوانان بدرخشد، بعد به بارسا اتلتیک برسد، سپس چند بار به تمرینات تیم اول دعوت شود و در نهایت راهی تیم اصلی شود.

در فصل جدید، همین فرایند را می‌توان به وضوح دید. تعداد زیادی از بازیکنان جوان در تمرینات تیم فلیک حضور داشتند، در حالی که تنها بخشی از آنها برای تیم اول ثبت شدند.

این یعنی برای ارزیابی نسل آینده، باید کمی دورتر را هم ببینیم.

ممکن است بازیکنی که امروز فقط در تمرین حضور دارد، سال آینده تبدیل به یکی از مهم‌ترین چهره‌های بارسا اتلتیک شود و دو سال بعد به تیم اول برسد.

مزیت استفاده از استعدادهای جوان برای بارسلونا چیست؟

اولین مزیت، هماهنگی با فرهنگ باشگاه است. بازیکنی که از سال‌های پایین در سیستم بارسا رشد کرده، معمولاً با اصول بازی این تیم آشنایی بیشتری دارد.

مزیت دوم، اقتصادی است. پرورش یک بازیکن از داخل مجموعه می‌تواند هزینه بسیار کمتری نسبت به خرید بازیکن آماده داشته باشد و اگر آن بازیکن تبدیل به مهره‌ای مهم شود، ارزش اقتصادی زیادی هم ایجاد می‌کند.

اما مزیت سوم شاید از همه مهم‌تر باشد؛ هویت.

هواداران بارسلونا همیشه ارتباط خاصی با بازیکنان لاماسیا دارند. دیدن اینکه یک بازیکن از آکادمی به تیم اصلی رسیده و در کنار ستاره‌های بزرگ بازی می‌کند، حس تعلق متفاوتی ایجاد می‌کند.

در واقع یکی از دلایل محبوبیت لاماسیا همین است که هوادار احساس می‌کند بخشی از آینده باشگاه را از نزدیک تماشا می‌کند.

نقطه ضعف استفاده از بازیکنان جوان چیست؟

از طرف دیگر، جوان‌گرایی همیشه بدون ریسک نیست.

بازیکن کم‌تجربه ممکن است در یک مسابقه بزرگ اشتباه کند. اگر مربی و هواداران نتوانند این اشتباه‌ها را تحمل کنند، اعتمادبه‌نفس او به سرعت کاهش پیدا می‌کند.

مشکل دوم این است که بازیکن جوان ممکن است به دلیل رقابت شدید، فرصت بازی کمی داشته باشد. این مسئله خصوصاً در پست‌هایی مثل هافبک یا وینگر بیشتر دیده می‌شود.

به همین دلیل، گاهی انتقال قرضی یا حضور منظم در تیم دوم برای یک بازیکن جوان بهتر از نشستن طولانی روی نیمکت تیم اول است.

برای یک استعداد، بازی کردن معمولاً از صرفاً بودن در فهرست مهم‌تر است.

نسل جدید لاماسیا می‌تواند یک نسل طلایی باشد؟

هنوز برای این عنوان زود است.

برای اینکه یک نسل را طلایی بنامیم، باید چند بازیکن بتوانند برای سال‌های زیادی در سطح بالا بمانند و نقش مهمی در موفقیت‌های تیم داشته باشند.

با این حال، نشانه‌های امیدوارکننده‌ای وجود دارد. لامین یامال، کوبارسی و برنال نمونه‌های موفق نسل اخیر هستند و حالا Espart و Fariñas نیز به تیم اصلی اضافه شده‌اند. پشت سر آنها هم گروه بزرگی از بازیکنان جوان در حال رشد است.

اگر تنها چند نفر از این گروه بتوانند مسیر خود را با موفقیت ادامه دهند، بارسلونا می‌تواند برای چند سال آینده بخش مهمی از تیمش را از داخل آکادمی تأمین کند.

چرا باید این نسل را با نسل‌های قبلی مقایسه نکرد؟

یکی از مهم‌ترین نکات در مورد استعدادهای جوان این است که هر نسل شخصیت خودش را دارد.

قرار نیست Xavi Espart بازیکن بعدی لامین یامال باشد و قرار نیست Brian Fariñas دقیقاً مسیر پدری یا اینیستا را تکرار کند.

این مقایسه‌ها بیشتر از اینکه کمک‌کننده باشند، فشار ایجاد می‌کنند.

بهتر است بازیکنان را بر اساس ویژگی‌های خودشان ارزیابی کنیم. آیا پیشرفت می‌کنند؟ آیا از اشتباهاتشان درس می‌گیرند؟ آیا کیفیتشان در فوتبال بزرگسالان حفظ می‌شود؟ آیا می‌توانند در بازی‌های بزرگ شخصیت نشان دهند؟

این پرسش‌ها برای تشخیص ستاره آینده بارسا ارزش بیشتری دارند.

جمع‌بندی؛ ستاره بعدی بارسلونا کدام بازیکن است؟

در مورد بهترین استعدادهای لاماسیا بارسلونا نمی‌توان یک پاسخ قطعی داد، چون فوتبال جوانان همیشه پر از اتفاق‌های غیرمنتظره است. با این حال، فصل ۲۰۲۶/۲۷ چند نام را بیش از سایرین در مرکز توجه قرار داده است.

Xavi Espart و Brian Fariñas در حال حاضر جدی‌ترین بازیکنان این فهرست هستند، چون دیگر فقط استعدادهای آکادمی محسوب نمی‌شوند و رسماً در فهرست تیم اصلی بارسلونا قرار گرفته‌اند. اسپارت شماره ۱۲ و فاریñas شماره ۴ را در اختیار دارند.

Hamza Abdelkarim یکی از جذاب‌ترین پروژه‌های هجومی باشگاه است؛ بازیکنی که در مدت کوتاهی توانسته از سطح جوانان به محیط تیم اول نزدیک شود. Jesse Bisiwu نیز با سرعت و توانایی بازی یک‌به‌یک می‌تواند در آینده گزینه‌ای متفاوت برای خط حمله باشد.

در پشت سر آنها، بازیکنانی مانند Eder Aller، Iker Rodríguez، Áron Yaakobishvili، Orian Goren، Ebrima Tunkara و Jordi Pesquer قرار گرفته‌اند. این گروه شاید برای رسیدن به ترکیب اصلی به زمان بیشتری نیاز داشته باشد، اما حضورشان در تمرینات تیم اول نشان می‌دهد باشگاه مسیر رشد آنها را زیر نظر دارد.

نام‌هایی مانند Toni Fernández، Guille Fernández، Shane Kluivert و Ibrahim Diarra نیز نشان می‌دهند که پشت سر این بازیکنان، نسل دیگری در حال حرکت است. همین عمق یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت لاماسیاست.

در نهایت، شاید مهم‌ترین نکته این باشد که ستاره بعدی بارسلونا لزوماً مشهورترین بازیکن امروز نیست. ممکن است یک بازیکن جوان که فعلاً تنها چند حضور کوتاه در تمرینات تیم اصلی داشته، در دو یا سه سال آینده ناگهان تبدیل به یکی از مهره‌های مهم تیم شود.

لاماسیا دقیقاً به همین دلیل جذاب است. شما نمی‌دانید کدام نوجوان قرار است روزی در بزرگ‌ترین بازی‌های فصل وارد زمین شود، اما وقتی نسل جدید را می‌بینید، می‌شود فهمید که مسیر همچنان ادامه دارد.

فصل ۲۰۲۶/۲۷ برای بعضی از این بازیکنان فصل اثبات شدن است و برای بعضی دیگر فصل یادگیری. اما یک چیز قطعی به نظر می‌رسد: بارسلونا هنوز روی لاماسیا حساب می‌کند و نسل جدیدی از بازیکنان در حال نزدیک شدن به درهای تیم اصلی است. شاید چند ماه دیگر یکی از همین نام‌ها تبدیل به چهره اصلی فصل شود؛ بازیکنی که امروز فقط یک استعداد است و فردا بخشی از آینده بارسلونا.